கடைசி பெஞ்சில் இருந்த கடிதம்

பள்ளி முடிந்து பதினைந்து வருடங்கள் ஆகிவிட்டன.

ஒருநாள் பழைய பள்ளி கட்டிடத்தைப் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்து கார்த்திக் அங்கே சென்றான்.

அதே வகுப்பறை…

அதே கரும்பலகை…

ஆனால் மாணவர்களின் சத்தம் மட்டும் இல்லை.

மெதுவாக உள்ளே நடந்து சென்றவன், தன்னுடைய பழைய இடமான கடைசி பெஞ்சைத் தொட்டான்.

அப்போது பெஞ்சின் அடியில் ஒரு சிறிய காகிதம் கிடந்தது.

அதைத் திறந்தான்.

அதில் குழந்தையின் கையெழுத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது:

“நான் பெரியவனானதும் அம்மாவுக்கு ஒரு பெரிய வீடு கட்டுவேன்.”

கார்த்திக்கின் கண்கள் கலங்கின.

அந்த எழுத்து…

அவனுடையது.

சிறுவயதில் எழுதிய அந்த ஆசையை அவன் மறந்துவிட்டான்.

ஆனால் அந்தக் காகிதம் மட்டும்…

அத்தனை வருடங்களாக அந்தப் பெஞ்சின் கீழ் அவனுக்காக காத்திருந்தது.

வீட்டிற்கு திரும்பும் வழியில் அவன் அம்மாவுக்கு அழைத்தான்.

“அம்மா… சாப்பிட்டீங்களா?” என்று கேட்டான்.

அம்மா சிரித்துக் கொண்டு,

“என்னப்பா… இன்று திடீரென்று?” என்றார்.

கார்த்திக்கால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை.

அவன் மனதில் ஒரு சிறிய காகிதத்தில் எழுதியிருந்த அந்தக் குழந்தை மட்டும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது…

**“நீ பெரியவனாகிட்டியா…

ஆனா, உன் கனவுகளை மறந்துட்டியா?”**

சில நேரங்களில் நாம் தொலைத்துவிடுவது கனவுகளை அல்ல…
அவற்றை நம்பியிருந்த நம்மையே.