காதல் கவிதைகள் என்றாலே இன்றைய காலத்தில் எழுதப்பட்ட கவிதைகள்தான் நினைவுக்கு வரும்.

ஆனால், சுமார் 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தமிழர்கள் காதலை இவ்வளவு அழகாகவும் ஆழமாகவும் கவிதையாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள் என்பதற்கு சங்க இலக்கியம் ஒரு பெரிய சான்று.

அப்படிப்பட்ட காதல் பாடல்களின் அழகான தொகுப்புகளில் ஒன்று குறுந்தொகை. இது அகப்பொருளை, குறிப்பாக மனிதர்களின் காதல் உணர்வுகளை மையமாகக் கொண்ட சங்க இலக்கியத் தொகுப்பு. இதில் பல புலவர்கள் பாடிய குறுங்கவிதைகள் இடம்பெற்றுள்ளன.

இன்று நாம் பார்க்கப் போகும் பாடல், தலைமுறைகள் கடந்தும் காதலின் அழகைச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு சிறிய கவிதை. 

 மனதைத் தொடும் காதல் பாடல்

“யாயும் ஞாயும் யாராகியரோ?
எந்தையும் நுந்தையும் எம்முறைக் கேளிர்?
யானும் நீயும் எவ்வழி அறிதும்?
செம்புலப் பெயல்நீர் போல
அன்புடை நெஞ்சம் தாங்கலந்தனவே.”

 நூல்:

குறுந்தொகை

 வகை:

சங்க இலக்கியம் – அகப்பாடல்

இந்தப் பாடல், காதலர்கள் முன்பு ஒருவருக்கொருவர் எந்த உறவுமில்லாத நிலையிலிருந்து, அவர்களின் மனங்கள் எப்படி ஒன்றாக இணைந்தன என்பதை அழகான உவமையுடன் சொல்கிறது.

 எளிய விளக்கம்

“உன் அம்மாவுக்கும் என் அம்மாவுக்கும் என்ன உறவு?
உன் அப்பாவுக்கும் என் அப்பாவுக்கும் என்ன தொடர்பு?
நாமும் முன்பு ஒருவரையொருவர் அறிந்தவர்கள் அல்ல.

ஆனால்…

செம்மண்ணில் விழும் மழைநீர் எப்படி அந்த மண்ணோடு கலந்து ஒன்றாகிவிடுகிறதோ…

அப்படித்தான்
என் மனமும் உன் மனமும் அன்பால் ஒன்றாகிவிட்டது.” 

“செம்புலப் பெயல்நீர்” – காதலுக்கு அழகான உவமை!

இந்தப் பாடலின் மிக அழகான வரி:

“செம்புலப் பெயல்நீர் போல…”

சிவப்பு நிற மண்ணில் மழை பெய்யும்போது, அந்த நீர் மண்ணோடு கலந்து தனித்தனியாகப் பிரிக்க முடியாதபடி மாறிவிடும்.

அதேபோல…

முன்பு எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத இரண்டு மனிதர்கள், காதல் வந்த பிறகு ஒருவரின் வாழ்க்கையில் ஒருவர் கலந்துவிடுகிறார்கள்.

இதுதான் இந்தச் சிறிய கவிதையில் சொல்லப்படும் பெரிய உணர்வு. 

காதலுக்கு எப்போதும் ஒரு காரணம் இருக்க வேண்டுமா?

சில உறவுகள் பிறப்பிலிருந்தே நமக்கு கிடைக்கும்.

அம்மா…
அப்பா…
சகோதரன்…
சகோதரி…

ஆனால் காதல்?

அது இரண்டு அந்நியமான மனிதர்களை ஒருநாள் சந்திக்க வைக்கிறது.

பிறகு…

ஒருவரின் சிரிப்பு மற்றொருவருக்கு முக்கியமாகிறது.

ஒருவரின் கவலை மற்றொருவரின் மனதை பாதிக்கிறது.

இரண்டு தனித்தனி வாழ்க்கைகள்…

மெதுவாக ஒரே உணர்வில் இணைகின்றன. 

அதைத்தான், 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ஒரு தமிழ்ப் புலவர் “செம்புலப் பெயல்நீர்” என்ற இரண்டு வார்த்தைகளில் சொல்லிவிட்டார்!

இன்றும் இந்தக் கவிதை ஏன் நம்மைத் தொடுகிறது?

காலம் மாறிவிட்டது.

அப்போது கடிதங்கள் இருந்தன.
இன்று WhatsApp இருக்கிறது.

அப்போது நேரில் சந்திப்பது ஒரு பெரிய நிகழ்வு.
இன்று Video Call இருக்கிறது.

ஆனால்…

காதலின் உணர்வு மட்டும் மாறவில்லை. 

ஒருவரை சந்திப்பதற்கு முன்பு அவர் நமக்கு யாரோ ஒருவர்.

ஆனால் சில நாட்கள், சில உரையாடல்கள், சில நினைவுகள்…

அந்த மனிதரை நம் வாழ்க்கையின் முக்கியமான ஒருவராக மாற்றிவிடுகின்றன.

அதனால்தான் இந்தப் பழமையான பாடலை இன்றும் படிக்கும்போது நமக்குள் ஏதோ ஒரு உணர்வு தோன்றுகிறது.

நம்ம பார்வையில்…

காதல் என்பது எப்போதும் “நாம் எப்படி சந்தித்தோம்?” என்பதில் இல்லை.

சில நேரங்களில்…

“சந்தித்த பிறகு எப்படி இவ்வளவு நெருக்கமானோம்?”

என்பதற்குத்தான் பதில் இருக்காது.

அப்படிப்பட்ட ஒரு உணர்வை…

வெறும் ஐந்து வரிகளில்…

நூற்றாண்டுகளை கடந்தும் உயிரோடு வைத்திருக்கிறது குறுந்தொகை. 

சில காதல்கள் வார்த்தைகளால் உருவாகாது…

இரண்டு மனங்கள் அமைதியாக ஒன்றாகிவிடும்.

செம்புலப் பெயல்நீர் போல…