ஒரு ரூபாய் தர்மம் | Tamil Short Story from Famous Literature Concept

(எழுத்தாளர் புதுமைப்பித்தனின் 'மனித இயந்திரம்' சிந்தனையைத் தழுவிய கதை)

இரவு 9 மணி இருக்கும். சென்னை தி.நகர் பேருந்து நிலையத்தில் கூட்டம் அலைமோதிக்கொண்டிருந்தது. மழை லேசாகத் தூறத் தொடங்கியதில் அனைவரும் ஒதுங்க இடம் தேடி ஓடினர்.

அங்கே ஒரு பெரிய கடடையின் கூரைக்குக் கீழே 60 வயது மதிக்கத்தக்க முதியவர் ஒருவர் நின்றுகொண்டிருந்தார். கிழிந்த சட்டை, மெலிந்த உடல், பசியால் வாடிய முகம். அவர் யாரிடமும் கைநீட்டிப் பிச்சை கேட்கவில்லை. ஆனால், அவரது கண்கள் கடையில் விற்கப்படும் சூடான பஜ்ஜியையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தன.

அந்தக் கடையில் வேலை செய்யும் வீரா என்ற வாலிபன் இதைக் கவனித்தான். அவன் மனதிற்குள் ஒரு தயக்கம். "நாம் தினமும் எத்தனையோ பேரைப் பார்க்கிறோம், இவருக்குப் போய் பஜ்ஜி வாங்கித் தந்தால் முதலாளி திட்டுவாரோ?" என்று நினைத்தான்.

அப்போது, காரில் வந்து இறங்கிய ஒரு கோடீஸ்வரர், தன் பையிலிருந்த 500 ரூபாய் நோட்டை எடுத்து அந்த முதியவரின் கையில் திணித்துவிட்டு, "இந்தாப்பா... போய் ஏதாவது சாப்பிடு!" என்று சொல்லிவிட்டுத் தனது கம்பீரமான குரலில் போனில் பேசியபடியே நகர்ந்தார். அவர் முகத்தில் "நான் ஒரு பெரிய தர்மகாரியம் செய்துவிட்டேன்" என்ற அகந்தை தெளிவாகத் தெரிந்தது.

ஆனால், அந்த முதியவர் அந்த 500 ரூபாய் நோட்டைப் பார்த்தார். அதை வைத்துக்கொண்டு அந்தச் சிறிய கடையில் அவரால் எதுவும் வாங்க முடியாது, ஏனெனில் அவர்களிடம் சில்லறை இல்லை. மேலும், அந்தப் பணத்தைக் கண்டதும் சுற்றியிருந்த சில சந்தேகத்திற்குரிய நபர்களின் பார்வையும் அவர் மீது விழுந்தது. பயத்தில் அவர் கை நடுங்கியது.

இதைப் பார்த்த வீரா, தன் சொந்தச் சம்பளப் பணத்திலிருந்து சூடான இரண்டு பஜ்ஜிகளையும், ஒரு கப் டீயையும் எடுத்துக்கொண்டு சென்று அந்த முதியவரிடம் கொடுத்தான்.

"ஐயா, இதைச் சாப்பிடுங்கள்!" என்றான் அன்போடு.

அந்த முதியவரின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழழிந்தது. "தம்பி... இந்தப் பணக்காரர் கொடுத்த 500 ரூபாயை விட, நீ அன்போடு கொடுத்த இந்த உணவும் டீயும்தான் தம்பி என் உயிரைக் காப்பாற்றியது!" என்றார்.

கதையின் நீதி:

"பணத்தைக் தூக்கி எறிவது தர்மம் அல்ல; பிறரின் தேவையைப் புரிந்து அன்போடு ஒரு வேளை உணவு தருவதே உண்மையான தர்மம்!"